検索

niedziela, 25 października 2026

Stosunek nauka <=> input <=> output w nauce japońskiego (zbiór statystyk)

Myślę że to może być jeden z największych problemów jeśli chodzi o kontrolowaną naukę języka (tzn w szkole itp.), także zebrałam do wglądu zrzuty ekranu statystyk które miałam na poszczególnych etapach.

! Prawdopodobnie każdy ma inne tempo i styl nauki! Nie chodzi o to, żeby próbować naśladować inne osoby, ale znaleźć swój styl. Nie jest to też trudne, wystarczy uczyć się i obcować z treściami, których czuje się w aktualnym momencie braki/treści, które rzeczywiście nas interesują. 

Np. 
możemy dużo przeczytać i znamy dużo kanji ale brakuje nam gramatyki -> dokładamy nauki gramatyki i vice versa.
w trakcie rozmowy zauważamy że nie umiemy powiedzieć że jesteśmy zmęczeni -> sprawdzamy jak to powiedzieć.
w filmie pojawia się dużo razy słowo こと -> sprawdzamy jak je używać.


Dla obrazowego przedstawienia i do wglądu mam zrzuty ekranu moich statystyk z poszczególnych okresów. Myślę też że to dość optymalny sposób na naukę JP jeśli ktoś chciałby się zainspirować i zależy mu na płynności:


dla ułatwienia:
[nauka typowa (gramatyka, słownictwo itp] ⇔ [input (słuchanie, czytanie itp)] ⇔ [output (pisanie, rozmowa itp)]

[nauka] ⇔ [input] ⇔ [output]

te fioletowe grafy się sumują więc w rzeczywistości troszkę inaczej mogło to wyglądać! ale w zasadzie to czego uczyłam się więcej/mniej jest dość widoczne a o to chodzi.



[etap wstępny: losowe aplikacje] niestety nie mam tu żadnych statystyk.
poziomowo poniżej N5

[etap 1: nauka podstawowych słów i gramatyki]

[39%] 23% nauki słówek + 16% nauki gramatyki ⇔53% słuchania i 5% czytania [58%] ⇔ [?%]
tu pewnie najwyższy udział gramatyki i słownictwa (w zasadzie anki+renshuu+losowe aplikacje+filmy na youtubie o gramatyce) ze wszystkich zdjęć. 
słuchanie to głównie podcasty.
poziomowo ok. N5



[etap 2: przygotowanie do outputu, intensywny input]

[27%] ⇔ [72%] ⇔ [2%]
Na tym etapie w zasadzie kończymy naukę gramatyki. ( ~N4)
Później można oglądać filmy o gramatyce po japońsku albo ewentualnie w ramach przygotowania do jlpt przerobić sobie jakiś podręcznik żeby ogarnąć szybciej temat ale w zupełności wystarczy codzienna konsumpcja mediów.


[etap 3: intensywny output i początek czytania]



pamiętam że tu nie było odrębnej rubryki na “rozmowę” więc liczyłam osobno do speaking i listening więc tu wychodzi nam:


liczby na grafie trochę się różnią ze względu na to co wyżej + zsumowane są tu też te liczby z poprzednich grafów, im dalej tym więc godzin trzeba żeby przesunąć procenty.

W tym momencie rozmowa po japońsku staje się dość naturalna i w większości przypadków bezproblemowa. Poziom to około N2. W tym miejscu bardzo ważne jest by czytać coraz więcej treści przeznaczonych dla native-speakerów (także żeby zacząć czytać książki, najlepiej w stylu light novel lub zwykłe powieści). Jest to ważne dla rozwoju gramatyki i słownictwa choć wymaga przebrnięcia przez dużo problemów na początku zanim się przyzwyczaimy.


[etap 4: intensywne czytanie]

[17%] ⇔ [67%] ⇔ [15%]
W zasadzie jak widać, kontynuacja intensywnego czytania i mówienia. Czas spędzony na nauce słówek też systematycznie robi się coraz niższy (Na poziomie N1 jest dużo mniej nowych kanji do zapamiętania, a nowe słówka często składają się z już znanych znaków - myślę że to dużo robi)




tutaj zmieniłam aplikację do statystyk i wpisywania godzin.
od tej pory statystyki się nie sumują (czyli dotyczą tylko danego roku)



[etap 5: intensywne wszystko]
[6%] ⇔ [65%] ⇔ [26%]

[5%] ⇔ [74%] ⇔ [16%]
W tych grafach występuje już niewielka różnica czysto techniczna (miałam więcej znajomych i czasu do rozmawiania po jp w 2025) ale jak widać poziom utrzymuje się mniej więcej.
Jeśli chodzi o samą naukę to jest to owo 5 czy 6 % przeznaczane na anki. 



Co z tego wynika?
Według mnie, stosunek nauka⇔input⇔output jest dość ważnym aspektem w nauce języka. Jedną z optymalnych jej metod jest skupienie się kolejno na:
1. Słownictwie i gramatyce
2. Słuchaniu języka ze zrozumieniem
3. Intensywnej rozmowie
4. Intensywnym czytaniu
bez zaniedbywania także innych spraw. 

piątek, 9 października 2026

Dakuten & Handakuten: udźwięcznienie kany - co to za kreseczki

Po nauczeniu się podstawowych znaków hiragany nadchodzi czas na dźwięki modyfikowane - dakuon (濁音) i handakuon(半濁音), ozdobione tak zwanym dakuten i handakuten czy po prostu tenten i maru. Są one na szczęście dość proste do skojarzenia i zapamiętania ponieważ bazują na poprzednio zapamiętanych znakach.

☆☆☆

Dakuten - te dwie kreseczki - udźwięczniają dany znak. W praktyce oznacza to że wymowa zmienia się z:

K → G
S → Z
T → D
H → B

Niektóre dźwięki zapisuje się nieco inaczej w romaji, podobnie jak i w zwykłej wersji hiragany nie wszystkie wymowy są oczywiste dla obcokrajowców:

W przypadku かきくけこ zmiana jest oczywista.

し (Shi) udźwięcznione zapisywane jest jako じ (Ji), używając polskiego alfabetu jest to dźwięk pomiędzy dź, ź, ż, dż.

"Z" w pozostałych przypadkach podobne jest wymową także do polskiego "dz".
ち(Chi) i つ(Tsu) analogicznie zmieniają się po udźwięcznieniu w ぢ(Ji) i づ(Dzu). Wymowa ぢ jest w zasadzie taka sama jak じ, a づ taka sama jak ず. Są więc one używane dość rzadko, najczęściej w przypadkach rendaku - podczas czytania złożonych znaków z których drugi jest udźwięczniony, np. 鼻血 (はなぢ) "krew z nosa" - znak 血 "krew" sam w sobie czytany jest jako ち a więc poddany rendaku staje się ぢ. 
Dla づ jedynym słowem w którym często się pojawia będzie 続く(つづく) "kontynuować"
はひふへほ także są dość prostym przypadkiem. ふ(fu) które ma nieco inne czytanie w zwykłej formie po dodaniu dakutena także staje się ぶ (bu)


☆☆☆

Handakuten to owo kółeczko które pojawia się zazwyczaj wyłącznie przy はひふへほ. Sprawia ono zmianę ich dźwięku na P.

☆☆☆

W zasadzie byłby to już koniec, ale ze względu na to że można natknąć się na niektóre specjalne znaki w internecie także je przedstawię: 

Są to samogłoski z dakutenem. Jest też kilka innych opcji tak jak か゜czy せ゜ale są one jednak praktycznie nieużywane, więc raczej tylko ゔ i あ゛można byłoby spodziewać się i warto zapamiętać.

Jeżeli chodzi o wymowę,
あ゛to specyficzny dźwięk "krzyku" "growl" "がなり" (ganari), próba zapisu w hiraganie nieregularnego głosu. Przykładem użycia takiego dżwięki jest słynna piosenka うっせぇわ (usseewa) i często też sposób śpiewania/używania głosu utaite Ado:
はあ゛ぁ゛ぁ゛
Podobnie można zapisać krzyk używając innych samogłosek hiragany i dakutena.

ゔ zazwyczaj pojawia się w katakanie (ヴ) i jest symbolem używanym do przedstawienia dźwięku "v" (polskie "w"). Japończycy zazwyczaj wyrażają je za pomocą udźwięcznienia głoski H (np. słowo video zapisalibyśmy jako ビデオ ("bideo")), ale jest też możliwość zapisania go jako ヴィデオ ("video"). 
Nie wszyscy mogą umieć wymówić ten dźwięk i pojawia się on raczej w nazwach własnych/nowych lub w starszych treściach w których katakana używana była w nieco inny sposób niż dziś, niemniej jednak wciąż można się na niego natknąć stosunkowo czesto.

☆☆☆

Wszystkie te zasady odnoszą się w ten sam sposób do katakany, a więc:
がぎぐげご→ガギグゲゴ
ざじずぜぞ→ザジズゼゾ
だぢづでど→ダヂヅデド
ばびぶべぼ→バビブベボ
ぱぴぷぺぽ→パピプペポ
あ゛ゔ→ア゛ヴ

☆☆☆

以上です!

 ~

Stosunek nauka <=> input <=> output w nauce japońskiego (zbiór statystyk)

Myślę że to może być jeden z największych problemów jeśli chodzi o kontrolowaną naukę języka (tzn w szkole itp.), także zebrałam do wglądu z...